W branżowych dyskusjach wielkoskalowe sprężarkowe pompy ciepła często traktowane są jak panaceum dla ciepłownictwa systemowego. Z wypowiedzi prof. Małgorzaty Kwestarz wynika jednak, że jest to daleko idące uproszczenie. O ile pompy ciepła doskonale sprawdzają się w budownictwie jednorodzinnym, o tyle w przypadku dużych systemów miejskich kluczowym wyzwaniem staje się dostępność odpowiedniego dolnego źródła ciepła oraz sprawność urządzeń podczas siarczystych mrozów (gdy temperatura spada poniżej -10°C). Ekspertka przypomniała również, że obok elektrycznych pomp sprężarkowych istnieją absorpcyjne pompy ciepła zasilane ciepłem wysokotemperaturowym, a dobór technologii musi zawsze wynikać z lokalnych uwarunkowań.

Na system ciepłowniczy składają się trzy ściśle powiązane ze sobą elementy: źródła wytwórcze, sieć przesyłowa oraz instalacje u konsumentów. W ocenie ekspertki skupianie się wyłącznie na samym źródle bez analizy infrastruktury i profilu odbiorców jest metodologicznym błędem. Z punktu widzenia efektywności i finansów niezwykle istotne jest zestawienie inwestycji w jedną dużą pompę ciepła w źródle z alternatywą w postaci mniejszych, rozproszonych pomp montowanych bezpośrednio w hybrydowych węzłach ciepłowniczych u odbiorców. Obydwa warianty mogą przynosić świetne rezultaty, lecz wymagają szczegółowych symulacji ekonomicznych i termodynamicznych.

Nowoczesne ciepłownictwo coraz wyraźniej zmierza w stronę elastyczności oraz integracji odbiorców jako prosumentów, łączących rolę producenta i konsumenta ciepła. Wykorzystanie węzłów hybrydowych – współgrających z ciepłem systemowym i lokalnymi pompami – umożliwia optymalizację pracy całej sieci. Niezależnie od tego, czy sieć przesyłowa wykonana jest w technologii preizolowanej, czy dobrze utrzymanej technologii kanałowej, o sukcesie transformacji decyduje dedykowana strategia dopasowana do specyfiki danej miejscowości.

Artykuł sponsorowany